As moradas non son refuxio:
penetran, configuran, delimitan.
Mesmo o cárcere aprende a parecer orde
cando o mandato se volve costume.
cando o furor impón a súa forma.
Hai ritmos na materia,
unha insistencia que percorre a cortiza do mundo
e organiza o visible sen pedir permiso.
A beleza non é ornamento:
é equilibrio baixo presión,
un arco que resiste sen romper.
Quen traza liñas sobre a terra
chámalle límite ao que é imposición.
Pero toda fronteira revela o seu medo.
O ceo inclínase sen testemuñas,
e na súa curva hai unha medida
que non pertence a ningún poder.
Os poñentes non son descanso:
son a evidencia de que todo dominio
ten unha caída inscrita.
O aire —tan leve— sostén o imprescindible,
circula entre ruínas e consignas
sen aceptar dono.
Nada permanece intacto,
mais tampouco todo cede:
hai unha firmeza sen nome
que atravesa o tempo.
Non é fe, nin consolo:
é unha claridade que emerxe
cando todo o demais cae.
E aí, nese punto sen ornamento,
algo resiste
sen pedir permiso.
penetran, configuran, delimitan.
cando o mandato se volve costume.
cando o furor impón a súa forma.
unha insistencia que percorre a cortiza do mundo
e organiza o visible sen pedir permiso.
é equilibrio baixo presión,
un arco que resiste sen romper.
chámalle límite ao que é imposición.
Pero toda fronteira revela o seu medo.
e na súa curva hai unha medida
que non pertence a ningún poder.
son a evidencia de que todo dominio
ten unha caída inscrita.
circula entre ruínas e consignas
sen aceptar dono.
mais tampouco todo cede:
hai unha firmeza sen nome
que atravesa o tempo.
é unha claridade que emerxe
cando todo o demais cae.
algo resiste
sen pedir permiso.