Cuba non se rende nin se dobra

Baixo a pel do sal respira a illa ferida
Cuba garda un lume sen dono nin nome
onde o tempo mastiga ferruxe e memoria
e o mar é un espello sen rostro nin beiras

Desde o norte descende unha noite de ferro
Estados Unidos pecha portas no aire do mundo
mans sen corpo debuxan círculos de asfixia
sobre rutas que sangran en mapas sen carne

Hai unha fame que medra coma herba negra
nos ósos dun día sen luz nin contorno
e unha sede que bebe da sombra dos pratos
coma pedra que aprende a soñar no silencio

Non son bombas as que abren a carne da illa
é un po silencioso pousado nas feridas
é un número frío cravado nos pulsos
coma agulla sen ollo que cose a noite

E, porén, baixo a cinza persiste un latido
un animal de luz rozando o imposible
unha raíz que pensa na auga que falta
e atravesa a pedra sen pedir permiso

Cuba é corpo que arde sen dono nin prezo
é unha voz subterránea que rompe o silencio
é a noite aprendendo a arder desde dentro
cando todo ao redor lle ordena apagarse

E no fondo do fondo, onde ninguén calcula,
algo segue a medrar fóra de toda conta,
algo vivo que rompe a lei das balanzas,
e non cede, nin cala, nin sabe renderse.

Arquitectura do invisible

As moradas non son refuxio:
penetran, configuran, delimitan.
 
Mesmo o cárcere aprende a parecer orde
cando o mandato se volve costume.
cando o furor impón a súa forma.
 
Hai ritmos na materia,
unha insistencia que percorre a cortiza do mundo
e organiza o visible sen pedir permiso.
 
A beleza non é ornamento:
é equilibrio baixo presión,
un arco que resiste sen romper.
 
Quen traza liñas sobre a terra
chámalle límite ao que é imposición.
Pero toda fronteira revela o seu medo.
 
O ceo inclínase sen testemuñas,
e na súa curva hai unha medida
que non pertence a ningún poder.
 
Os poñentes non son descanso:
son a evidencia de que todo dominio
ten unha caída inscrita.
 
O aire —tan leve— sostén o imprescindible,
circula entre ruínas e consignas
sen aceptar dono.
 
Nada permanece intacto,
mais tampouco todo cede:
hai unha firmeza sen nome
que atravesa o tempo.
 
Non é fe, nin consolo:
é unha claridade que emerxe
cando todo o demais cae.
 
E aí, nese punto sen ornamento,
algo resiste
sen pedir permiso.

Ghazal do xardín ferido e da dignidade

No nome da Amada arde a noite e abre o seu segredo,

e mesmo entre sombras a existencia busca o seu propio rumbo.

O xardín atravesado polo lume non desaparece,
as súas feridas transforman o tempo en perfume que ascende.

Os poderes que trazan fronteiras sobre terra e vento
ignoran que ningunha vida cabe en liñas impostas.

Cando o ruído da guerra sacode cidades e conciencias,
é no silencio máis fondo onde se sostén o que queda en pé.

O sangue derramado non se perde na nada,
queda inscrito como memoria que insiste e persiste.

Non é o exilio quen rompe os vínculos do vivido,
senón o esquecemento que cobre de po o que fomos.

As ruínas que deixan os imperios non marcan un final,
son sinais da súa propia fraxilidade exposta.

No corazón ferido ábrese unha porta sen chave visible,
onde a paciencia e a lucidez permiten atravesar o límite.

Quen sofre con claridade e ergue a voz fronte á inxustiza
non se dobra: convértese en testemuña do seu tempo quebrado.

E cando todo parece disperso entre conflito e perda,
permanece unha chama mínima que orienta cara ao centro da vida.

Ao pobo iraniano, que hoxe sofre baixo a presión, as ameazas e as agresións externas promovidas polos Estados Unidos e Israel. Denunciamos estas políticas de intervención e violencia que contribúen á desestabilización, ao sufrimento civil e á perpetuación do conflito. Que a dignidade dos pobos prevaleza fronte á lóxica da guerra, e que ningún interese xeopolítico se impoña sobre a vida, a soberanía e a paz das persoas.

Arquitectura da ausencia

Eu intento respectar unha orde que ninguén me explicou,

como se a vida fose unha cárcere construída con precisión matemática,

pero sen arquitecto visible, sen plano, sen promesa de saída.

No medio da paisaxe comprendo que a perfección non existe,

que toda cima é só un punto provisional antes da caída,

e que as plantas medran indiferentes ao sentido que eu busco desesperadamente.

 

O ceo érguese, si, mais non para min,

e o aire atravesa os pulmóns sen responder á pregunta fundamental:

por que existir, se existir é só atravesar o tempo cara á desaparición?

 

Hai unha beleza ordenada nas cousas altas,

mais esa beleza non consola,

porque a certeza verdadeira é que todo o que vibra está destinado ao silencio.

 

As cores claman, os matices multiplican o mundo,

e eu sigo sen saber se son parte da obra

ou un erro na superficie da realidade.

O urxente brota dentro de min como unha ferida aberta:

necesito sentido, necesito razón, necesito unha xustificación

para continuar respirando baixo este ceo que non me recoñece.

 

Das zonas ocultas xorden luces,

mais son luces frías, impersonais,

como estrelas que brillan sen intención de ser vistas.

 

Que liñas definen unha vida?

Que forma ten a identidade cando desaparecen as certezas?

Son recto ou curvo, firme ou quebrado, esencia ou accidente?

 

Ao final comprendo algo terrible e sinxelo:

non hai mandato, non hai deseño, non hai destino.

 

Só existe esta cortiza de tempo que habitamos,

este ritmo que chamamos existencia,

e a responsabilidade absoluta de decidir quen somos

antes de desaparecer.

Respirar aínda

O mar non responde nunca, pero tampouco cala,
permanece nun estado de insistencia que non busca consolo nin explicación,
coma se a súa única verdade fose seguir movéndose
mentres todo o demais tenta, inutilmente, deter o tempo.
 
Camiño pola beira sabendo que cada paso é unha negociación coa perda,
porque a area cede, porque o equilibrio é só unha ilusión amable
e porque todo o que se sostén acaba pedindo caer dalgún modo.
 
O mar mírame sen ollos e sen intención,
e nesa ausencia de vontade recoñezo algo máis honesto ca calquera xesto humano,
pois non promete, non xulga, non salva,
limítase a existir cunha violencia serena que me inclúe e me desborda.
 
Hai unha fame antiga no fondo da auga,
non unha fame de corpos nin de sangue,
senón unha necesidade escura de sentido
que devora palabras, lembranzas e nomes propios
ata deixar só movemento, presión e profundidade.
 
O amor, cando aparece, aseméllase a isto:
un achegarse lento ao bordo do que non se entende,
un aceptar que tocar é xa unha forma de risco
e que ningún corpo garante permanencia nin redención.
 
A luz do sol sobre o mar non consola nin enfeitiza,
simplemente fai visible a fraxilidade de todo o que cremos firme,
mostra que o “eu” é unha construción temporal
suspendida entre impulsos, medo e memoria.
 
O frío da auga non mata de inmediato,
primeiro aclara,
retira as palabras sobrantes,
obriga o pensamento a reducirse ao esencial:
respirar, sentir, non desaparecer aínda.
 
Comprendo entón que vivir non é avanzar cara a un destino,
senón manterse durante un tempo indeterminado
neste diálogo desigual co mundo,
onde nada responde pero todo pesa.
 
E con todo, sigo aquí,
nomeando o mar, nomeándome,
aínda sabendo que os nomes non deteñen as ondas
nin impiden a erosión lenta do sentido.
 
Porque existe unha ética mínima, case invisible,
en non fuxir da pregunta,
en soster a mirada do que non ofrece esperanza
sen transformar a lucidez en cinismo.
 
O mar continúa sen min,
pero mentres existo
o mundo sucede neste corpo finito,
nesta conciencia que sabe que vai perder
e, aínda así, permanece.