Arquitectura da ausencia

Eu intento respectar unha orde que ninguén me explicou,

como se a vida fose unha cárcere construída con precisión matemática,

pero sen arquitecto visible, sen plano, sen promesa de saída.

No medio da paisaxe comprendo que a perfección non existe,

que toda cima é só un punto provisional antes da caída,

e que as plantas medran indiferentes ao sentido que eu busco desesperadamente.

 

O ceo érguese, si, mais non para min,

e o aire atravesa os pulmóns sen responder á pregunta fundamental:

por que existir, se existir é só atravesar o tempo cara á desaparición?

 

Hai unha beleza ordenada nas cousas altas,

mais esa beleza non consola,

porque a certeza verdadeira é que todo o que vibra está destinado ao silencio.

 

As cores claman, os matices multiplican o mundo,

e eu sigo sen saber se son parte da obra

ou un erro na superficie da realidade.

O urxente brota dentro de min como unha ferida aberta:

necesito sentido, necesito razón, necesito unha xustificación

para continuar respirando baixo este ceo que non me recoñece.

 

Das zonas ocultas xorden luces,

mais son luces frías, impersonais,

como estrelas que brillan sen intención de ser vistas.

 

Que liñas definen unha vida?

Que forma ten a identidade cando desaparecen as certezas?

Son recto ou curvo, firme ou quebrado, esencia ou accidente?

 

Ao final comprendo algo terrible e sinxelo:

non hai mandato, non hai deseño, non hai destino.

 

Só existe esta cortiza de tempo que habitamos,

este ritmo que chamamos existencia,

e a responsabilidade absoluta de decidir quen somos

antes de desaparecer.