e mesmo entre sombras a existencia busca o seu propio rumbo.
O xardín atravesado polo lume non desaparece,
as súas feridas transforman o tempo en perfume que ascende.
Os poderes que trazan fronteiras sobre terra e vento
ignoran que ningunha vida cabe en liñas impostas.
Cando o ruído da guerra sacode cidades e conciencias,
é no silencio máis fondo onde se sostén o que queda en pé.
O sangue derramado non se perde na nada,
queda inscrito como memoria que insiste e persiste.
Non é o exilio quen rompe os vínculos do vivido,
senón o esquecemento que cobre de po o que fomos.
As ruínas que deixan os imperios non marcan un final,
son sinais da súa propia fraxilidade exposta.
No corazón ferido ábrese unha porta sen chave visible,
onde a paciencia e a lucidez permiten atravesar o límite.
Quen sofre con claridade e ergue a voz fronte á inxustiza
non se dobra: convértese en testemuña do seu tempo quebrado.
E cando todo parece disperso entre conflito e perda,
permanece unha chama mínima que orienta cara ao centro da vida.
Ao pobo iraniano, que hoxe sofre baixo a presión, as ameazas e as agresións externas promovidas polos Estados Unidos e Israel. Denunciamos estas políticas de intervención e violencia que contribúen á desestabilización, ao sufrimento civil e á perpetuación do conflito. Que a dignidade dos pobos prevaleza fronte á lóxica da guerra, e que ningún interese xeopolítico se impoña sobre a vida, a soberanía e a paz das persoas.