O mar non responde nunca, pero tampouco cala,
permanece nun estado de insistencia que non busca consolo nin explicación,
coma se a súa única verdade fose seguir movéndose
mentres todo o demais tenta, inutilmente, deter o tempo.
Camiño pola beira sabendo que cada paso é unha negociación
coa perda,
porque a area cede, porque o equilibrio é só unha ilusión amable
e porque todo o que se sostén acaba pedindo caer dalgún modo.
O mar mírame sen ollos e sen intención,
e nesa ausencia de vontade recoñezo algo máis honesto ca calquera xesto humano,
pois non promete, non xulga, non salva,
limítase a existir cunha violencia serena que me inclúe e me desborda.
Hai unha fame antiga no fondo da auga,
non unha fame de corpos nin de sangue,
senón unha necesidade escura de sentido
que devora palabras, lembranzas e nomes propios
ata deixar só movemento, presión e profundidade.
O amor, cando aparece, aseméllase a isto:
un achegarse lento ao bordo do que non se entende,
un aceptar que tocar é xa unha forma de risco
e que ningún corpo garante permanencia nin redención.
A luz do sol sobre o mar non consola nin enfeitiza,
simplemente fai visible a fraxilidade de todo o que cremos firme,
mostra que o “eu” é unha construción temporal
suspendida entre impulsos, medo e memoria.
O frío da auga non mata de inmediato,
primeiro aclara,
retira as palabras sobrantes,
obriga o pensamento a reducirse ao esencial:
respirar, sentir, non desaparecer aínda.
Comprendo entón que vivir non é avanzar cara a un destino,
senón manterse durante un tempo indeterminado
neste diálogo desigual co mundo,
onde nada responde pero todo pesa.
E con todo, sigo aquí,
nomeando o mar, nomeándome,
aínda sabendo que os nomes non deteñen as ondas
nin impiden a erosión lenta do sentido.
Porque existe unha ética mínima, case invisible,
en non fuxir da pregunta,
en soster a mirada do que non ofrece esperanza
sen transformar a lucidez en cinismo.
O mar continúa sen min,
pero mentres existo
o mundo sucede neste corpo finito,
nesta conciencia que sabe que vai perder
e, aínda así, permanece.
permanece nun estado de insistencia que non busca consolo nin explicación,
coma se a súa única verdade fose seguir movéndose
mentres todo o demais tenta, inutilmente, deter o tempo.
porque a area cede, porque o equilibrio é só unha ilusión amable
e porque todo o que se sostén acaba pedindo caer dalgún modo.
e nesa ausencia de vontade recoñezo algo máis honesto ca calquera xesto humano,
pois non promete, non xulga, non salva,
limítase a existir cunha violencia serena que me inclúe e me desborda.
non unha fame de corpos nin de sangue,
senón unha necesidade escura de sentido
que devora palabras, lembranzas e nomes propios
ata deixar só movemento, presión e profundidade.
un achegarse lento ao bordo do que non se entende,
un aceptar que tocar é xa unha forma de risco
e que ningún corpo garante permanencia nin redención.
simplemente fai visible a fraxilidade de todo o que cremos firme,
mostra que o “eu” é unha construción temporal
suspendida entre impulsos, medo e memoria.
primeiro aclara,
retira as palabras sobrantes,
obriga o pensamento a reducirse ao esencial:
respirar, sentir, non desaparecer aínda.
senón manterse durante un tempo indeterminado
neste diálogo desigual co mundo,
onde nada responde pero todo pesa.
nomeando o mar, nomeándome,
aínda sabendo que os nomes non deteñen as ondas
nin impiden a erosión lenta do sentido.
en non fuxir da pregunta,
en soster a mirada do que non ofrece esperanza
sen transformar a lucidez en cinismo.
pero mentres existo
o mundo sucede neste corpo finito,
nesta conciencia que sabe que vai perder
e, aínda así, permanece.