Cuba garda un lume sen dono nin nome
onde o tempo mastiga ferruxe e memoria
e o mar é un espello sen rostro nin beiras
Desde o norte descende unha noite de ferro
Estados Unidos pecha portas no aire do mundo
mans sen corpo debuxan círculos de asfixia
sobre rutas que sangran en mapas sen carne
Hai unha fame que medra coma herba negra
nos ósos dun día sen luz nin contorno
e unha sede que bebe da sombra dos pratos
coma pedra que aprende a soñar no silencio
Non son bombas as que abren a carne da illa
é un po silencioso pousado nas feridas
é un número frío cravado nos pulsos
coma agulla sen ollo que cose a noite
E, porén, baixo a cinza persiste un latido
un animal de luz rozando o imposible
unha raíz que pensa na auga que falta
e atravesa a pedra sen pedir permiso
Cuba é corpo que arde sen dono nin prezo
é unha voz subterránea que rompe o silencio
é a noite aprendendo a arder desde dentro
cando todo ao redor lle ordena apagarse
E no fondo do fondo, onde ninguén calcula,
algo segue a medrar fóra de toda conta,
algo vivo que rompe a lei das balanzas,
e non cede, nin cala, nin sabe renderse.