O bloqueo — desde o 19 de outono
de 1960— imposto por Estados Unidos a Cuba non pode entenderse só como unha
disputa entre estados: é, sobre todo, un episodio máis da loita de clases a
escala global. Non se trata unicamente de política exterior, senón da defensa
dun sistema económico que non tolera desviacións nin exemplos alternativos.
Desde esta perspectiva, a
Revolución Cubana supuxo unha ruptura inaceptábel para o capital internacional.
Ao nacionalizar recursos e cuestionar a propiedade privada dos grandes
intereses, Cuba converteuse nun símbolo perigoso: o dunha sociedade que tenta
organizarse fóra das lóxicas do mercado dominado polas elites. O bloqueo
aparece así como unha ferramenta de disciplina, un castigo exemplar destinado a
advertir a outros pobos.
Non é casual que quen sofre as
consecuencias máis duras sexa a clase traballadora cubana. A escaseza, as
limitacións e as dificultades materiais non afectan ás grandes estruturas de
poder global, senón ás vidas cotiás de quen depende do seu traballo para
sobrevivir. Nese sentido, o embargo actúa como unha forma de violencia
económica que busca desgastar desde dentro un proxecto político incómodo.
Ao mesmo tempo, esta política
revela a natureza do propio sistema que a impulsa. Mentres se fala de liberdade
e democracia, impóñense sancións que restrinxen a capacidade dun pobo para
decidir o seu destino. A contradición é evidente: deféndese a liberdade de
mercado, pero négase a liberdade real de experimentar outros modelos sociais.
A loita de clases non
desapareceu; simplemente mudou de escala. Hoxe exprésase tamén a través de
bloqueos, sancións e presións económicas. O caso de Cuba é paradigmático: un
pequeno país sometido a unha presión constante por desafiar unha orde global
desigual.
Condenar o bloqueo non é só un
acto de solidariedade internacionalista. É tamén afirmar que ningún sistema ten
dereito a imporse pola forza sobre a vontade dun pobo que busca, con todas as
súas dificultades, un camiño propio.