DIVAI non é un nome nin unha definición. É un lugar de paso.
Xorde nun territorio no que a palabra, a imaxe e a materia comezan a
rozarse, ao ritmo da voz dita en tránsito, á repetición como forma de memoria.
Cando escribir, fotografar ou pintar deixan de ser un xesto técnico e se
converten nunha forma de atención. Non para interpretar o mundo, senón para
permanecer nel. Aquí a linguaxe aprendeu cedo a convivir co salitre, coa pedra
gastada, coa distancia. O mar, a terra non é fondo nin horizonte: é respiración
constante.
DIVAI nace da deriva: da observación lenta, do erro, da insistencia. Do
momento no que a forza vital entra en contacto co que se ve, co que se toca, co
que se lembra. Do xesto de escribir, fotografar ou pintar cando a forza vital
entra en contacto co que permanece e co que se perde: a luz que cambia sobre a
auga, os corpos atravesados polo tempo, os signos que se repiten sen saber xa a
súa orixe.
Non se trata de representar o lugar, senón de escoitalo.
DIVAI non busca representar, senón rexistrar. Non pretende explicar, senón
deixar rastro.
A poesía, aquí, non se separa da materia, convive coa fotografía e coa
pintura porque comparten a mesma orixe: a necesidade de deter algo antes de que
desapareza. Unha luz, unha textura, unha palabra que chega tarde. Cada peza é
unha tentativa, non un resultado.. As imaxes e as pinturas non ilustran os
textos: comparten con eles a mesma raíz manual e temporal. Superficies
traballadas, restos, marcas. O que queda cando o xesto remata.
Hai nesta práctica unha continuidade antiga: a da palabra que avanza ao
ritmo do camiño, a da voz que se dobra sobre si mesma para non desaparecer.
Como nas cantigas primeiras, o dicir non busca explicación, senón presenza. O
sentido non se fixa: regresa, varía, insiste.
Hai en DIVAI unha afinidade co duende do que falaba Federico García Lorca:
esa forza que non se invoca nin se controla, que aparece cando o corpo e a
materia entran en fricción. Mais aquí non hai estalido nin escena. Hai
continuidade, repetición, tempo. Neste espazo esa forza maniféstase doutro
xeito: na persistencia, no ritmo lento, na relación co territorio e coa memoria
que non se pode ordenar.
DIVAI non propón un discurso nin unha liña pechada. É un espazo aberto onde
os poemas, as imaxes e as pinturas funcionan como fragmentos dunha mesma
experiencia: mirar, estar, volver mirar.
DIVAI é un espazo aberto onde poemas, fotografías e pinturas funcionan como
anacos dunha mesma experiencia: mirar desde aquí, desde unha terra acostumada
ao ir e volver, á espera, ao canto que non se resolve.
DIVAI non propón unha identidade nin un relato pechado. Propón un tránsito.
Un modo de estar no mundo desde Galiza, coa linguaxe e coa materia como lugar
de encontro, sabendo que toda creación é tamén unha forma de regreso.
DIVAI non aspira a ser comprendido. Só a ser percorrido.
