Volvémonos parvos ou só nos falan como se o fosemos?

Houbo un tempo en que a publicidade aspiraba á elegancia ou, polo menos, ao rigor. As voces dos anuncios eran barítonos profundos (a voz de Deus) que transmitían a autoridade de quen sabe o que vende. Pero algo crebou no guion. Se hoxe un acende a televisión, a radio ou agarda polo skip* de YouTube, atópase cun desfile de locucións que oscilan entre a a parvura inxenua de quen cre que o horóscopo lle vai pagar o aluguer, o baleiro mental de quen agarda a que o pan se unte só ou  ben, de quen acaba de esquecer como se usa un peite.

É a infantilización acústica do mercado. As marcas decidiron que, para vendernos un seguro ou un iogur bífido, necesitan falarnos cun ton agudo, saltón e profundamente apaiolado. É esa voz de "xente parva" que non só busca ser próxima, senón que parece pedir permiso para existir, eliminando calquera rastro de madurez ou sofisticación.

Por que ocorre isto? A resposta é tan cínica como o formato: o medo ao rexeitamento. Na era da atención fragmentada, a autoridade soa a sermón e a intelixencia a esforzo. As axencias prefiren o rexistro do influencer hipervitaminado porque cren que a "simpatía tonta" desactiva as nosas defensas críticas. Se nos falan como a nenos de cinco anos, quizais compremos coa mesma impulsividade que un cativo fronte a un estante de lambetadas.

O resultado é unha paisaxe sonora irritante que subestima sistematicamente ao consumidor. Non somos máis parvos que hai vinte anos, pero a publicidade parece empeñada en tratarnos como se a linguaxe adulta fose unha lingua morta.

Estaría ben que ao final, tanta "voz de parvo" debería conseguise o contrario do que busca: que o espectador, farto de que o traten como a un fato, decida que o único intelixente que pode facer é pulsar o botón de silencio.

* Skip" é a acción de saltarse unha parte dun video.