Moscas. Testemuñas da nosa
ruína
Vosotras, las
familiares,
inevitables golosas,
vosotras, moscas
vulgares,
me evocáis todas las
cosas.
Las Moscas. Antonio
MACHADO
Saben do deserto, do residuo sagrado,
da podremia doce que o home abandona no seu fondo.
Alí están.
Baixando en nubes de bronce e metal baixo,
silenciosas agullas que cosen o aire putrefacto dun mundo que xa se esqueceu de latexar.
Non teñen culpa.
A súa danza é antiga,
unha música negra que vibra sobre a mesa onde o home come o seu propio desterro.
Mentres na rúa os reis do papel medren,
mentres os grandes creadores de cadeas miden a terra coa súa soberbia de barro seco,
elas, as pequenas, as humildes asas do desleixo,
examinan a verdade.
Pousan sobre a fronte do que manda,
sobre a man do que rouba,
sobre o espello onde o home se mira e cre que é un deus.
E o seu zunido é un xuízo:
un riso de aire denso que lembra o que somos.
Carne que axiña será sombra.
Fosfatos dunha historia que non merece ser contada.
Humanidade de cemento e mentira,
que compras o tempo con mans sucias
e vendes a alma polo brillo dunha moeda que non serve para mercar a morte.
As moscas atópanvos fermosos na vosa ruína.
Bailan sobre a vosa máscara,
rebulen na vosa falsidade,
sabendo que todo o voso orgullo —o canón, a torre, a lei escrita con sangue—
non vale o que un só segundo de luz nos seus ollos compostos.
da podremia doce que o home abandona no seu fondo.
Alí están.
Baixando en nubes de bronce e metal baixo,
silenciosas agullas que cosen o aire putrefacto dun mundo que xa se esqueceu de latexar.
A súa danza é antiga,
unha música negra que vibra sobre a mesa onde o home come o seu propio desterro.
Mentres na rúa os reis do papel medren,
mentres os grandes creadores de cadeas miden a terra coa súa soberbia de barro seco,
elas, as pequenas, as humildes asas do desleixo,
examinan a verdade.
sobre a man do que rouba,
sobre o espello onde o home se mira e cre que é un deus.
E o seu zunido é un xuízo:
un riso de aire denso que lembra o que somos.
Carne que axiña será sombra.
Fosfatos dunha historia que non merece ser contada.
que compras o tempo con mans sucias
e vendes a alma polo brillo dunha moeda que non serve para mercar a morte.
As moscas atópanvos fermosos na vosa ruína.
Bailan sobre a vosa máscara,
rebulen na vosa falsidade,
sabendo que todo o voso orgullo —o canón, a torre, a lei escrita con sangue—
non vale o que un só segundo de luz nos seus ollos compostos.