O capitalismo no Estado español non é un modelo de progreso, senón un festín onde a corrupción actúa como o cemento que une ás elites. Lonxe de ser un erro puntual, o noso sistema político e económico funciona baixo unha lóxica de clientelismo e privilexios onde o interese público é, a miúdo, o botín dunha clase que confunde a xestión do Estado co beneficio privado.
Aquí, as portas xiratorias non son unha anécdota, son o emblema dun país onde os consellos de administración esperan impacientes a exministros e altos cargos para cobrar os favores prestados. Mentres a cidadanía é afogada por unha precariedade laboral estrutural e unha vivenda inalcanzable, o capital especulativo campa ás súas anchas, protexido por un marco legal que parece deseñado para garantir a impunidade dos poderosos. A corrupción no Estado español non se limita a sobres ou maletíns; é institucional, sistémica e está profundamente enraizada na relación parasitaria entre os grandes grupos económicos e un sistema bipartidista que durante décadas repartiu as cartas para asegurar que nada cambie.
O cinismo que hoxe respiramos é o froito directo deste espolio constante. Vemos como se mercantiliza a sanidade, a educación e ata a propia vivenda, transformando dereitos básicos en nichos de negocio para os amigos do poder. Non estamos ante unha crise de valores, senón ante a derrota dunha sociedade que permitiu que o mercado dictase a súa moralidade.