A historia da Igrexa Católica é unha crónica de contradicións, pero ningunha resulta tan lacerante como a súa propia hipocrisía estrutural. Mentres dende o púlpito se predica a humildade, a pobreza evanxélica e o desapego polos bens materiais, a institución atesoura un patrimonio inmobiliario e financeiro que, en moitos casos, se ergueu sobre o espolio e a complicidade con rexímenes autoritarios.
Resulta difícil aceptar leccións de moralidade dunha xerarquía que, durante décadas, exerceu o seu poder como un bloque monolítico para blindar impunidades. A "caridade" que a Igrexa enarbola como estandarte é, a miúdo, a ferramenta perfecta para encubrir a súa incapacidade de xerar un discurso honesto sobre a xustiza social. Falan de "solidariedade" mentres esquivan a fiscalidade que a cidadanía común soporta sen chistar, e manteñen un hermetismo opaco sobre o seu vasto capital, protexido por un entramado de exencións fiscais que son, en última instancia, unha bofetada á clase traballadora.
A hipocrisía alcanza niveis insoportables cando a institución se erixe en xuíz da moral sexual e familiar. Mentres a xerarquía se permite o luxo de interferir na lexislación sobre dereitos reprodutivos, igualdade ou diversidade, esconde baixo a alfombra décadas de abusos sistémicos contra os máis vulnerables. A loita pola "familia tradicional" convértese, así, nunha cortina de fume para ocultar que, dentro da súa propia casa, o abuso foi tolerado, silenciado e encuberto polos altos estamentos do Vaticano durante xeracións.
Non hai teoloxía que poida redimir tal distancia entre o discurso e os feitos. A Igrexa esixe obediencia e devoción, pero ofrece opacidade e arrogancia. Cando unha institución se presenta como o único faro da verdade mentres se beneficia dos privilexios dun sistema que a miúdo despreza, o que queda non é fe, senón unha pura estratexia de poder. A súa "misión" deixou de ser salvar almas para centrarse na salvación dunha estrutura que xa non ten nada que ofrecer ao século XXI.