A asignación tributaria na declaración da renda para a Igrexa Católica non é un acto de liberdade individual, senón a proba máis evidente da "anomalía laica" que arrastra o Estado español. Presentar a "cruz" no IRPF como unha elección democrática é un exercicio de cinismo político que oculta unha realidade estrutural: o Estado funciona como o recadador de luxo dunha institución privada.
Mentres calquera outra organización social, ONG ou entidade cultural debe esforzarse por captar recursos propios ou competir en convocatorias públicas transparentes, a Igrexa Católica dispón dunha autoestrada administrativa. O Estado non só facilita a recadación, senón que actúa como garante dun fluxo de capital que blinda a supervivencia dunha xerarquía que, paradoxalmente, mantén posicións de inxerencia constante nos nosos dereitos civís e liberdades individuais. É un círculo vicioso onde os impostos de todos —crentes e non crentes— serven para perpetuar unha estrutura que se permite, desde a súa púlpito institucional, cuestionar leis aprobadas soberanamente polo Parlamento.
Esta relación non é aconfesionalidade; é "confesionalidade encuberta". Ao normalizar que a Administración pública se encargue da xestión financeira dunha confesión, o Estado abandona o seu papel de árbitro neutro para converterse en colaborador necesario. Non se trata de prohibir que ninguén colabore coa súa igrexa, senón de esixir que esa colaboración sexa estritamente privada, sen que o aparello público preste o seu selo de lexitimidade nin os seus recursos loxísticos para alimentar as arcas eclesiásticas.
Manter este modelo de financiamento non é máis que o síntoma dunha democracia a medio facer, que ten medo a romper os lazos co seu pasado nacional-católico. Un Estado verdadeiramente democrático non pode ser o administrador dun dogma; debe garantir a separación absoluta entre a fe e a caixa común. O día que a Igrexa teña que financiarse sen o IRPF, veremos se o seu "vínculo" coa sociedade é tan profundo como a súa influencia política quere facernos crer.