Noite que sangra luz

Unha lúa de tempo, de seda e de risos,
baixa á area, camiña no lume vivo.
San Xoán vén de lonxe, de negro vestido,
cun cravo de lume no peito acendido.

 
Ai, que a noite se abre coma unha ferida!
Ai, que o mar escorrenta a sombra perdida!

As fadas de violeta, con mans de cristal,
peitean o vento no vello penedo de sal.

Non busques o ouro que queima a mans,
busca nas cinzas, nos escuros afáns,
onde a lúa se mira, onde a lúa se agocha,
entre o sangue do lume e a sombra da sombra.

                                          

Xa bailan as mozas, xa zúan os montes,

beben o feitizo en tenros horizontes.
O desexo é un lobo que busca o teu talle,
mentres a noite sangra, branca, en San Xoán.