O "fetichismo
da mercadoría", ese mecanismo descrito por Marx onde os obxectos parecen
adquirir vida propia, alcanza a súa forma máis pura e alucinatoria coas
criptomoedas. Xa non estamos ante accións que representan, aínda que sexa de
xeito distorsionado, a propiedade dunha empresa produtiva. Coas cripto,
atopámonos ante a abstracción absoluta: un código dixital que non ten valor de
uso e que só existe polo seu valor de cambio. É a fetichización dunha pantasma,
a crenza nunha "maxia" financeira que promete riqueza sen a
necesidade de producir nada.
Esta nova relixión tecnolóxica oculta baixo o seu manto de "descentralización" unha realidade material brutal. A minería de cripto non é un proceso etéreo, senón unha actividade extractivista salvaxe que consome cantidades inxentes de enerxía e recursos naturais. Mentres o discurso libertario nos vende a liberación fronte aos bancos, a estrutura real é a dun casino dixital onde o capital se concentra nunhas poucas mans. A "maxia" do algoritmo non é máis que un sofisticado sistema de transferencia de riqueza cara a unha nova elite que domina o mercado.
O investidor en criptomoedas convértese no paradigma do suxeito alienado. A súa relación co mundo social redúcese a mirar unha pantalla, esperando que unha gráfica suba por puro efecto da especulación. Perdida a conexión co traballo vivo, a produción real e as necesidades humanas, o capital volve ao seu estado primixenio de acumulador cego. Ao final, o que chamamos "investimento" en cripto non é máis que unha aposta nun xogo de suma cero, onde a suposta liberdade non é outra cousa que a rendición total á ditadura dos algoritmos. Non estamos ante unha revolución económica, senón ante a fase máis avanzada da especulación parasitaria, onde o capital, desprendido de calquera lastre social, danza no baleiro á espera do próximo colapso.