Vivimos nunha época na que viaxar se converteu nunha obrigación de consumo, nunha forma de coleccionar coordenadas como quen colecciona cromos. Sen embargo, moitas veces observo ese fenómeno estraño: xente que viaxa miles de quilómetros para non moverse nin un milímetro do seu propio umbral mental. É o turismo que non vai a ningures; un desprazamento físico que, en esencia, é unha pasaxe cara ao baleiro.
Chegamos aos destinos —esas postais que xa vimos mil veces en Instagram— cunha lista de tarefas que cumprir. "Hai que ver isto", "hai que facer esta foto", "hai que comer aquí". A nosa atención, fragmentada pola pantalla do móbil, impide que o lugar nos habite. Non buscamos o descubrimento, senón a validación: confirmar que o que atopamos se axusta á imaxe que xa tiñamos construída na nosa cabeza. Así, o mundo convértese nun parque temático, nun escenario de cartón pedra onde nós somos os protagonistas dunha película que ninguén máis está a ver.
Este turismo de ida e volta, de autovías e check-ins rápidos, desposúenos da capacidade de asombro. Cando o obxectivo é chegar a calquera sitio para dicir que estivemos alí, a viaxe perde o seu propósito orixinal: a transformación. O viaxeiro que vai a ningures regresa exactamente igual que marchou, cargado de imaxes dixitais, pero co espírito intacto e sen unha soa cicatriz de vida.
Quizais a verdadeira viaxe non consista en cubrir distancias, senón en deixar que o lugar nos disloque. Porque, ás veces, para chegar a algures, é imprescindible ter a coraxe de perderse, de soltar o mapa e, sobre todo, de deixar de buscar o "non-lugar" para atopar, por fin, o asombro do encontro.