ou quen está a atizar o lume das fronteiras
As crises migratorias non caen do ceo coma unha praga inevitable nin son un accidente meteorolóxico que sorprende os gobernos desprevidos. Son, na súa inmensa maioría, o froito podre dun sistema global profundamente inxusto, deseñado e mantido polo Norte Global para saquear o Sur mentres pecha a porta aos desherdados.
Falar de crise migratoria sen sinalar os causantes reais é exercer a complicidade coa barbarie. Os que foxen da fame, da violencia ou do colapso climático non o fan por capricho; foxen porque as potencias occidentais –coa súa voracidade extractivista, o seu neocolonialismo económico e a súa venda masiva de armas– deixaron os seus países de orixe reducidos a cinceiros. Destruíron economías locais mediante tratados comerciais leoninos, saquearon recursos naturais e patrocinaron réximes corruptos ou guerras interminables, só para despois resgar as vestiduras cando as vítimas deste desastre buscan un anaco de dignidade alén das concertinas.
A resposta da chamada Europa civilizada é unha auténtica vergoña moral e política. Unha Europa que externaliza a represión a ditaduras sanguinarias, que financia muros e que converteron o mar Mediterráneo nunha foxa común masiva mentres debate cinicamente sobre "seguridade fronteiriza". A verdadeira crise non é a chegada de persoas que buscan un futuro; a crise é a perda absoluta de humanidade dun Occidente decrépito que normalizou a morte no mar e o racismo institucional.
Mentres as corporacións sigan a lucrarse coa miseria global e os gobernos manteñan políticas migratorias de corte fascista, o drama humanitario non fará máis que agravarse. Os responsables teñen nome, desprazan exércitos e asinan decretos dende despachos de luxo. Esperemos que a historia non perdoe tanta covardía nin tanta crueldade vestida de legalidade.