Os influencers non son un
accidente cultural. Son o soño húmido do capitalismo feito carne e algoritmo:
traballadores que cren ser patróns, escravos que defenden a cadea, mercadorías
que se anuncian a si mesmas como únicas.
O sistema xa non necesita fábricas nin obreiros. Bastan un móbil, unha conexión e unha alma baleira. O produto non é o que venden; é a súa propia vida empaquetada en stories de 15 segundos. As viaxes, os corpos, as opinións... todo está guionizado por axencias, financiado por fondos de investimento e optimizado por algoritmos que deciden quen triunfa e quen desaparece.
E o espectador? Paga con atención, con datos, con identidade. Cre que consome contido gratuíto, pero en realidade está a adestrar o seu propio amo con cada like. O algoritmo aprende as súas vulnerabilidades e devólvesllas empaquetadas como desexos auténticos.
O máis perverso é a interiorización da mentira. Os influencers viven na burbulla de cristal do privilexio, pero venden "autenticidade" como se fose un valor revolucionario. Choran diante da cámara por unha ruptura e ao minuto seguinte promocionan un produto que cura a ansiedade. Non son hipócritas: son réplicas perfectas do sistema, que converte ata o sufrimento en mercadoría.
O capitalismo emocional atopa o seu cume nestes personaxes: explotan a súa propia “alma” para que outros exploten a atención de millóns. E a audiencia, abraiada polo brillo, aplaude mentres as súas vidas se converten en audiencia para o circo.
O problema non é que existan. O problema é que cremos que son libres, cando son a expresión máis depurada da precariedade e a alienación do noso tempo.