Vivimos confinados nunha xoiería de peto, adorando un ídolo de cinco polgadas que ten a nosa mesma cara, pero mellorada, branqueada e baleira. O selfie non é un rexistro da realidade, senón a acta de defunción da nosa propia identidade física. Cando levantamos o brazo para inmortalizarnos, non buscamos o recordo dun instante, senón a aprobación dunha ficción.
O dano é dobre e simétrico. Por unha banda, estrangula a mirada allea: quen observa a nosa pantalla xa non ve un corpo real, con asimetrías, cansazo e texturas, senón unha postal mercantilizada de nós mesmos. Polo outra, destrúe o noso propio autocoñecemento. A forza de mirarnos a través dunha óptica de gran angular que deforma a xeometría natural, ou de corrixir cada poro cun filtro algoritmicamente perfecto, acabamos por non recoñecernos no espello do cuarto de baño. Desenvolvemos unha estraña dismorfia dixital, un exilio do propio corpo, onde a versión de píxeles se converte no estándar inalcanzable ao que debemos asemellarnos.
Esta tiranía estética redúcenos a meros espectadores da nosa propia máscara. O rostro humano, antes testemuña dunha historia viva, do paso do tempo e da intemperie, queda reducido a un cromo coleccionable nas redes. Renunciamos á nosa complexidade e ás nosas imperfeicións —que son, no fondo, o único que nos fai humanos— a cambio dunha falsa inmortalidade estéril.
Cando a cámara se converte no único espello válido, deixamos de habitar o mundo para converternos en sombras que buscan obsesivamente a luz perfecta. Urxe apagar a pantalla, baixar os brazos e recuperar o dereito a ser imperfectos, imperfectamente reais, fóra de calquera foco.