Esta asimetría non é casual; é un síntoma dunha patoloxía ética. Estamos a construír unha sociedade que confunde a sensibilidade co consumo. É doadamente asumible amar a un ser que non nos esixe nada, que non ten voz política e cuxa existencia reforza o noso propio ego como «persoas bondadosas». É o refuxio perfecto, un oásis de control nun mundo que nos desborda.
O problema xorde cando esta piedade se converte nunha coartada. Cada gramo de tenrura desbordada sobre o animal de compañía que se escatima —ou que se nega sistematicamente— ao ser humano marcado como «outro» pola xeopolítica, é un paso máis na nosa propia deshumanización. Ao tratar aos animais como persoas e ás persoas como estatísticas, estamos a reescribir a gramática da nosa moralidade.
A nosa capacidade de empatía, lonxe de ser infinita, semella estar a se converter nun ben de luxo de aplicación selectiva. Preferimos o amor doméstico, inofensivo e domesticado, porque nos mantén cómodos. Mentres, a dignidade humana, esa que esixe xustiza, política e incomodidade, queda reducida ao ruído de fondo dun telexornal que apagamos para non perturbar a sesta da nosa mascota. Se a nosa humanidade depende da selección do obxecto de afecto, quizais xa non nos quede moita humanidade que salvar.