Cando un Estado poderoso decide
atacar outro país e eliminar a dirixentes políticos ou militares fóra dun
contexto de guerra declarada, a reacción da comunidade internacional adoita
revelar unha incómoda verdade: o dereito internacional non sempre se aplica do
mesmo xeito a todos. A recente escalada de accións contra Irán, incluíndo
ataques militares e operacións dirixidas contra figuras do seu aparato estatal,
puxo novamente en evidencia esta contradición.
Por unha banda, gobernos
occidentais, encabezados por Estados Unidos e o seu aliado Israel, xustifican
estas accións como medidas de seguridade ou de defensa preventiva. Segundo esta
narrativa, a eliminación de determinados líderes ou infraestruturas sería
necesaria para evitar ameazas futuras. Con todo, este argumento suscita unha
pregunta incómoda: que quedaría da orde internacional se todos os Estados
adoptasen a mesma lóxica?
O magnicidio político —a
eliminación deliberada de responsables dun Estado soberano— rompe un dos
principios fundamentais da convivencia internacional. Non só cuestiona a
soberanía dun país, senón que introduce unha perigosa normalización da
violencia selectiva como instrumento político. O máis preocupante non é
unicamente o acto en si, senón a reacción desigual que provoca.
Moitos gobernos que noutras
circunstancias denuncian con firmeza as violacións do dereito internacional
adoptan agora un ton prudente ou ambiguo. Condénase a escalada, chámase á
moderación, mais raramente se fala con claridade de agresión ou de responsabilidade.
Esta prudencia non é neutralidade; é o reflexo dun sistema internacional no que
o peso político e militar de certos actores condiciona a resposta colectiva.
A hipocrisía internacional
maniféstase precisamente nesa asimetría. Cando os adversarios das grandes
potencias recorren á forza, a condena é inmediata e contundente. Cando son esas
mesmas potencias ou os seus aliados quen actúan, a linguaxe suavízase e as
consecuencias dilúense.
O resultado é unha erosión
progresiva da credibilidade das institucións internacionais. Se as normas só se
aplican con rigor aos máis débiles, deixan de ser regras universais e
convértense en instrumentos de conveniencia. E nese escenario, a paz non se sostén
na lei, senón no equilibrio precario do poder.